هرکس در حالی به نزد من بیاید که از گناهان خویش شرم دارد، او را می بخشم و آن گناه و

معصیت را از یاد دو فرشته ی مراقبش می برم و می فراموشم.

ای داوود هرکس که تنها یک عمل خیر برایم بیاورد ، او را به بهشت داخل می کنم.

داوود پرسید:ای پروردگار! و این حسنه چیست؟

فرمود:عمل کسی که غصه ای را از بنده ای مومن زایل کند و او را گشایش دهد.

اینجا بود که داوود گفت:و از این روست که سزاوار است هرکس که تو را بشناسد، امیدش به تو را قطع نکند.

خداوند به حضرت داوود (ع) فرمودند:

ای داوود! بدرستی که من چهار چیز را درچهار چیز قرار دادم، ولی

مردم آنها را درچهار مقوله دیگر جستجو می کنندو بدست نمی آورند.

من، علم را در گرسنگی و کوشش قرار دادم حال آنکه مردم آن را در

سیری شکم و راحتی می جویند و نمی یابند.

عزت را در طاعتم قرار دادم و مردم آنرا در خدمت نمودن به سلطان

می جویند و نمی یابند.

بی نیازی را در قناعت قرار داده ام و مردم آن را در زیادت مال می

جویند و نمی یابند.

و سرانجام  راحتی و آرامش را در بهشت قرارداده ام ولی مردم دردنیا

 جستجو می کنند و نمی یابند.

_{پروردگار من ، چه عملی در نزد تو والاتر است؟}

_{خداوند فرمودند:}

_{دوست داشتن کودکان. پس به درستی که آنها را بر توحید خود مفطور}

 _{نموده ام . هنگامی که آنها را بمیرانم ، با رحمت خود ، آنها را داخل}

_{بهشت می کنم.}